บทที่ 35 Episode35

  เมื่อฉันเห็นภาพนั้นฉันไม่ได้ลุกเดินหนีไปที่ไหน หรือหนีกลับบ้านนะคะ ฉันก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม มองภาพของเขาสองคน มองให้ชัดมองเข้าไปให้มันตอกย้ำความรู้สึกของฉันว่าฉันควรพอสักที

  มันมีจังหวะหนึ่งค่ะที่ขุนพลหันมองมาทางฉัน สายตาของเขามันสบตากับฉันพอดี พอเขาเห็นหน้าฉันเขาก็หน้าเสียไปเลยนะคะ ฉันเลือกจะยิ้ม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ